Wojna w Iranie: Warszawianka na dnie. Jedyny irański okręt podwodny klasy Kilo zniszczony
Potężne straty Iranu w bazie Bandar Abbas. W ramach operacji „Epic Fury” siły USA zniszczyły najgroźniejsze jednostki Teheranu, w tym rosyjskiej produkcji okręt podwodny oraz nowoczesną korwetę stealth.
W ramach operacji Epic Fury siły USA zniszczyły łącznie cztery kluczowe okręty nawodne oraz jedyną nowoczesną jednostkę podwodną Iranu. Na pełnym morzu amerykański okręt podwodny zatopił jedną fregatę rakietową. Natomiast podczas nalotów na bazę Bandar Abbas w Cieśninie Ormuz rakiety posłały na dno dwie kolejne fregaty oraz najbardziej zaawansowaną korwetę typu Shahid Soleimani. W porcie zatonął również jedyny irański okręt podwodny projektu 877 Warszawianka (Kilo). To potwierdzają wyraźne ślady spalenia na zdjęciach satelitarnych. Dodatkowo uderzenia zniszczyły suche doki oraz infrastrukturę portową. W rezultacie utrudnia to serwisowanie ocalałych jednostek. Ten atak na flotę i bazy morskie znacznie zmniejsza zdolność Iranu do blokowania szlaków handlowych. Ponadto znacznie zmniejsza jego możliwości operacyjne w regionie.
Analiza zdjęć satelitarnych The War Zone: Dowody na zniszczenie jednostki
Portal obronny The War Zone zweryfikował dostępne informacje oraz zdjęcia satelitarne po akcji Epic Fury. To pozwoliło na identyfikację zniszczeń w strategicznym bazie morskiej w Bandar Abbas. Portal potwierdził, że irański okręt podwodny klasy Kilo, znany również jako projekt 877 Warszawianka, został kompletnie zniszczony. Choć pierwsze obrazy satelitarne sugerowały, że zbudowany w Rosji okręt podwodny przetrwał uderzenie na bazę.
The War Zone donosi:
„Jedyny irański okręt podwodny klasy Kilo – najbardziej zaawansowany we flocie Iranu – który był zacumowany w bazie, również wydaje się być zatopiony. W pobliżu miejsca jego cumowania przy molo widoczny jest duży ślad spalenia”.
Zniszczenie dumy IRGC: Korweta IRIS Shahid Sayyad Shirazi
USA udało się w ataku także zniszczyć bardzo nowoczesną korwetę typu Shahid Soleimani. Materiały wideo udostępnione przez Departament Wojny (DoW) dokumentują moment, w którym korweta IRIS Shahid Sayyad Shirazi (FS313-03) staje w płomieniach po trafieniu. Ta nowoczesna jednostka o unikalnym układzie kadłuba typu katamaran została zaprojektowana w technologii stealth, aby minimalizować odbicie fal radarowych i zwiększać przeżywalność na polu walki. Mimo posiadania zaawansowanego systemu pionowego startu (VLS) dla rakiet przeciwlotniczych oraz pocisków manewrujących, okręt nie zdołał odeprzeć ataku. Na zdjęciach satelitarnych zarejestrowano nawet pocisk. Prawdopodobnie zablokował się on w wyrzutni podczas wystrzału.
Dlaczego projekt 877 nazwano „Warszawianka”?
Nazwa Warszawianka, przypisana do projektu 877, ma głębokie podłoże polityczno-strategiczne z czasów zimnej wojny. Została ona nadana w latach 70. XX wieku. Powód to fakt, że pierwotnym założeniem radzieckiego dowództwa było uczynienie z tej jednostki standardowego, masowego okrętu podwodnego dla państw sprzymierzonych w ramach Układu Warszawskiego. Nazwa miała symbolizować jedność sojuszu obronnego bloku wschodniego. Ponadto miała podkreślać eksportowy charakter tej nowoczesnej wówczas technologii.
Rola rosyjskich okrętów podwodnych klasy Kilo w marynarce Iranu
Jednostka ta, będąca konstrukcją opracowaną przez biuro konstrukcyjne Rubin w Rosji, i była jednym z najlepszych okrętów podwodnych w arsenale Marynarki Wojennej Islamskiej Republiki Iranu. Najbardziej widocznym śladem po Warszawiance jest spalony i osmolony fragment nabrzeża. Tam okręt był zacumowany przed rozpoczęciem operacji odwetowej. TWZ podkreśla, że dowody wizualne są zbieżne z wcześniejszymi komunikatami operacyjnymi wydawanymi przez dowództwo polowe. Dowództwo Centralne Stanów Zjednoczonych (CENTCOM), wydało oficjalne oświadczenie. W tym oświadczeniu potwierdzono skuteczne uderzenie w irański okręt podwodny.
Niemcy wyganiają z Bałtyku tankowce floty cieni
Struktura i uzbrojenie irańskiej floty podwodnej: Klasy Tareq i Fateh
Marynarka wojenna Iranu miała dotychczas na stanie trzy okręty podwodne klasy Tareq. Są to zmodernizowane warianty rosyjskich modeli Kilo. Oprócz nich, Teheran dysponuje dwoma okrętami klasy Fateh oraz flotyllą miniaturowych okrętów podwodnych klasy Ghadir, przeznaczonych do działań dywersyjnych w płytkich wodach. Niemniej jednak to właśnie klasa Tareq reprezentuje największy i najbardziej zaawansowany technologicznie typ uzbrojenia podwodnego w całym regionie Zatoki Perskiej.
Parametry techniczne projektu 877 Warszawianka
Okręt podwodny projektu 877 Warszawianka (w kodzie NATO: Kilo) to jedna z najbardziej udanych konstrukcji o napędzie spalinowo-elektrycznym w historii szkutnictwa wojskowego. Każdy egzemplarz tej klasy mierzy dokładnie 74 metry długości oraz blisko 10 metrów szerokości. Przy zanurzeniu operacyjnym rzędu 240 metrów (maksymalnie 300 metrów) czyni go to trudnym do wykrycia okrętem. Wyporność podwodna jednostki wynosi około 3100 ton.
Pojedynczy okręt tego typu posiada zdolność do przenoszenia 18 torped kalibru 533 mm wystrzeliwanych z sześciu wyrzutni dziobowych lub zamiennie 24 min morskich. Stanowi to poważne zagrożenie dla żeglugi handlowej i okrętów nawodnych. Dzięki zastosowaniu powłoki anechoicznej (płytki gumowe tłumiące fale sonaru) oraz specjalnej konstrukcji kadłuba, jednostka ta zyskała w kręgach marynarki USA przydomek „Czarna Dziura” (Black Hole). Zawdzięcza to swojej niemal całkowitej bezgłośności podczas poruszania się w zanurzeniu.
Polska kupi od Szwecji 3 okręty podwodne. MON: „To jest wielki dzień dla bezpieczeństwa państwa”
Strategiczne znaczenie Bandar Abbas
Skala strat w Bandar Abbas powoduje, że irańska marynarka mogła zostać wyeliminowana, lub znacznie ograniczona jako zagrożenie dla żeglugi w Zatoce Perskiej. Baza ta pełniła funkcję kwatery głównej IRGC i głównego punktu operacyjnego floty irańskiej w Cieśninie Ormuz. Lokalizacja bazy w prowincji Hormozgan, bezpośrednio nad najwęższym odcinkiem cieśniny, umożliwiała Iranowi fizyczną kontrolę nad szlakiem. Przez ten szlak przepływa blisko 20% światowej ropy.
Prawdopodobne zniszczenie tamtejszych doków remontowych oraz zatopienie dwóch dodatkowych fregat w basenie portowym uniemożliwia Iranowi serwisowanie pozostałych jednostek. To trwale upośledza jego potencjał nawodny w tym kluczowym regionie. Sytuację pogarsza paraliż technologiczny, ponieważ Rosja, będąca jedynym dostawcą kluczowych komponentów dla projektu Warszawianka, boryka się z własnymi ograniczeniami produkcyjnymi. To ogranicza dostęp Teheranu do części zamiennych. W konsekwencji operacja Epic Fury znacznie zmniejsza ryzyko militarnego szantażu wobec światowych rynków paliw. Dzięki temu sprzyja trwałemu zabezpieczeniu szlaków handlowych.
Źródło: TWZ
Czytaj więcej
