Sektor lądowej energetyki wiatrowej w Polsce wygeneruje do 2040 roku 214 miliardów złotych, otwierając historyczne szanse przed polskim przemysłem ciężkim.

Polski rynek odnawialnych źródeł energii wchodzi w fazę najszybszego wzrostu w historii. Nowy dokument strategiczny organizacji branżowych dowodzi, że zielona transformacja staje się kołem zamachowym dla krajowej gospodarki. Sektor lądowej energetyki wiatrowej wygeneruje do 2040 roku olbrzymie inwestycje.

Raport „Polska strategia rozwoju przemysłu lądowych farm wiatrowych” szacuje wartość rynku w nadchodzących latach. Roczny strumień inwestycji i wydatków operacyjnych przyniesie gospodarce nawet 17 miliardów złotych. Ten finansowy boom w sektorze onshore jest możliwy tylko pod jednym warunkiem. Polska musi utrzymać stałe tempo budowy nowych mocy. Cel to 1,5 do 2 gigawatów rocznie.

Założenia strategii przygotował połączony zespół ekspertów: Fundacja Wind Industry Hub, Polskie Stowarzyszenie Energetyki Wiatrowej oraz grupa analityczna CEE Energy Group. Autorzy stawiają jasny cel: maksymalizacja wskaźnika local content. Chodzi o radykalne zwiększenie udziału polskich przedsiębiorstw w łańcuchu dostaw. Dzięki temu kapitał inwestycyjny zostanie w kraju i zbuduje polskie PKB.

Janusz Gajowiecki, prezes Polskiego Stowarzyszenia Energetyki Wiatrowej, wskazuje bezpośrednie korzyści dla gospodarki:

„Raport wskazuje, w jakim kierunku powinna iść polityka przemysłowa państwa, żeby nakłady konieczne do transformacji energetycznej wykorzystać na zwiększenie udziału polskich firm w łańcuchu wartości onshore, tak, aby jak największa część tego kapitału pozostała w kraju, wzmacniając konkurencyjność polskiej gospodarki, napędzając rozwój krajowego przemysłu i usług, nowych technologii oraz tworząc tysiące miejsc pracy”.

Podział środków: Miliardy na CAPEX i OPEX (2026–2040)

Analitycy oszacowali strukturę wydatków na lata 2026–2040. Całkowity budżet transformacji w lądowej energetyce wiatrowej zasili dwa główne obszary:

• 150 mld zł – nakłady inwestycyjne (CAPEX) na budowę nowych instalacji.
• 64 mld zł – wydatki operacyjne (OPEX) na utrzymanie ruchu i serwis.

Stałe tempo budowy pozwoli osiągnąć cel 34 GW łącznej mocy zainstalowanej z wiatru w 2040 roku. Na koniec 2025 roku skumulowana moc w Polsce wynosiła blisko 11 GW. Uśredniony koszt energii (LCOE) z lądowych wiatraków spadł w ciągu ostatnich 15 lat o ponad 70 procent. To obecnie najtańsze źródło prądu w kraju. Rozsądna polityka przemysłowa pozwoli zatrzymać w polskiej gospodarce aż 110 mld zł.

Dominika Taranko, wiceprezes i dyrektor zarządzająca Wind Industry Hub, wylicza jednak najważniejsze ograniczenia w rozwoju branży:

„Lądowa energetyka wiatrowa to sektor, który powinien być fundamentem nowoczesnego przemysłu i wzmacniania polskiej gospodarki. Prawdopodobnie już za kilka lat doświadczymy kolejnego boomu instalacyjnego i aby te nakłady inwestycyjne zostawały w polskich firmach, musimy skoncentrować się na krajowych specjalizacjach w produkcji i usługach. Nasze opracowanie wskazuje obszary rozwoju krajowych kompetencji i daje rekomendacje dla rządu, bo dzisiaj borykamy się na lądzie z luką inwestycyjną i licznymi barierami administracyjnymi”.

Gdzie polskie przedsiębiorstwa zarobią najwięcej?

Udział rodzimych firm zależy od segmentu rynku:

• 70–90% wartości projektów – to udział polskich przedsiębiorstw w obszarze budownictwa i infrastruktury farm (Devex + EPC). Krajowe firmy budowlane dominują w pracach ziemnych i przyłączeniowych.
• 75% udziału – to silna pozycja w segmencie serwisu i utrzymania instalacji (O&M). Te usługi generują stabilne przychody przez cały cykl życia farmy, czyli przez 25–35 lat.
• 25% udziału – tyle wynosi obecny wkład w technologie turbin wiatrowych. Produkcja zaawansowanych systemów i generatorów stanowi największe wyzwanie dla krajowego przemysłu. To także największa szansa na zysk. Udział polskich zakładów w produkcji samych wież wiatrowych już dziś przekracza 80 procent.

Wojciech Pawłuszko, dyrektor Departamentu Prawnego w Ministerstwie Aktywów Państwowych, zapowiada aktywne wsparcie państwa:

„Ministerstwo Aktywów Państwowych dostrzega potrzebę zwiększania komponentu krajowego w łańcuchach dostaw dla przemysłu. Szczególnie w sektorze energetyki wiatrowej, który był jednym z inicjatorów dyskusji o local content w Polsce. Wpisujemy się w trendy, które mamy w Unii Europejskiej, jeżeli chodzi o wspieranie konkurencyjności zarówno polskiej, jak i unijnej gospodarki. W Niemczech, w Skandynawii obserwujemy duże możliwości rozwoju. Widzimy szanse, aby zarówno spółki Skarbu Państwa, jak i firmy, które z nimi współpracują, mogły rozwijać moce produkcyjne w ramach rozwoju tej branży. Także prywatni przedsiębiorcy, produkując różnego rodzaju komponenty, będą tworzyć łańcuchy wartości, które przełożą się na wsparcie lokalnych rynków pracy”.

Finansowanie innowacji i dotacje dla przemysłu ciężkiego

Rozwój bazy produkcyjnej wymaga potężnego wsparcia finansowego. Pakiet Finansowania rekomenduje uruchomienie funduszy celowych:

• 500 mln zł rocznie do 2035 roku – stały budżet programu NFOŚiGW „Innowacje dla Środowiska”.
• 500 mln zł rocznie – środki z unijnego instrumentu „Grant rządowy” TCTF.
• Min. 100 mln zł rocznie – coroczne programy grantowe NCBiR na technologie wiatrowe. Pieniądze sfinansują automatyzację produkcji, systemy sztucznej inteligencji AI oraz cyberbezpieczeństwo.

Strategia postuluje także powołanie Polskiego Zielonego Funduszu ARP oraz wykorzystanie środków z systemu EU ETS na budowę fabryk net-zero. Przemysł ciężki zyskuje nowe życie dzięki OZE. Modelowym przykładem jest Huta Częstochowa. Zakład dostarcza blachy grube do seryjnej produkcji wież wiatrowych w Gdańsku. Stabilny popyt zmniejszy deficyt handlowy w segmencie wyrobów płaskich. Wynosi on obecnie aż 5 milionów ton rocznie.

Eksport na rynki UE i wielki program reskillingu kadr

Rynek europejski buduje około 25 GW nowych mocy rocznie. To 10-15 razy więcej od rynku polskiego. Polskie firmy mają szansę stać się głównym hubem przemysłu energetyki wiatrowej w Europie Środkowo-Wschodniej. Mogą eksportować komponenty do Niemiec czy Skandynawii, budując markę „Made in Europe”.

Aby zapobiec luce kadrowej, Pakiet Edukacja i Praca postuluje wprowadzenie rewolucyjnych zmiay w szkolnictwie. Strategia zakłada powołanie 4–5 regionalnych centrów kompetencji „Wind Skills Hubs”. Placówki zyskają hale wysokościowe, symulatory awarii i laboratoria cyfrowe. Edukacja oprze się na modelu, łączącym teorię z praktyką w firmach.

System szkolnictwa wdroży krótkie, certyfikowane kursy (od 2 do 16 tygodni) nadające micro-credentials. Państwo sfinansuje szybkie programy przekwalifikowania (reskilling) i tzw. mosty sektorowe dla pracowników odchodzących z tradycyjnego górnictwa i energetyki konwencjonalnej.

Harmonogram wdrożenia systemu zakłada następujące etapy:

• 0–6 miesięcy: powołanie rady programowej i start systemu bonów szkoleniowych.
• 6–12 miesięcy: uruchomienie pierwszych 2–3 centrów szkoleniowych dla elektryków SN i serwisantów.
• 12–24 miesiące: pełne skalowanie do 4–5 placówek i wdrożenie ścieżek dla specjalistów od kompozytów i badań łopat (NDT).
• 24–36 miesięcy: integracja micro-credentials ze Zintegrowanym Systemem Kwalifikacji oraz stałe zamówienia na kadry od przemysłu.

Kiedy odbędzie się Konferencja PSEW 2026?

Kluczowe decyzje dotyczące operacjonalizacji programu local content zapadną podczas nadchodzącej Konferencji PSEW2026. Największe forum sektora odnawialnych źródeł energii odbędzie się w Świnoujściu w dniach 8–10 czerwca 2026 roku.

Eksperci, politycy i liderzy biznesu wspólnie zdefiniują nowe ramy prawne. Będą one zgodne z unijnym aktem Net Zero Industry Act (NZIA) oraz nową Polityką Zakupową Państwa na lata 2026–2029. System zamówień publicznych odejdzie od kryterium najniższej ceny. Zacznie szeroko uwzględniać kryteria pozacenowe: mierzalny ślad węglowy, cyberbezpieczeństwo oraz koszty całego cyklu życia inwestycji (TOTEX).

Źródło: windindustry.pl

Rafał Bernasiński