Psy oglądają telewizję i mają swoje ulubione programy!
Wielu opiekunów psów, zostawiając swojego pupila samego w domu, włącza telewizor, wierząc, że dźwięk i obraz pomogą mu przetrwać samotność. Czy to tylko antropomorfizacja naszych czworonogów, czy też rzeczywiste zjawisko poparte badaniami?
Najnowsze badania naukowe o oglądaniu telewizji przez psy pokazują, że reakcje psów na ekran są nie tylko rzeczywiste, ale też przewidywalne — pod warunkiem że weźmiemy pod uwagę ich temperament.
Czy psy naprawdę oglądają telewizję? Naukowcy już to sprawdzili
Wielu opiekunów psów zastanawia się, co ich pupil robi, gdy zostaje sam w domu. Jedni zostawiają włączone światło, inni – coraz częściej – telewizor. Czy to rzeczywiście ma sens? Czy pies potrafi śledzić akcję na ekranie? A może odbiera telewizję zupełnie inaczej niż człowiek? Najnowsze badania naukowe o oglądaniu telewizji przez psy dostarczają zaskakująco szczegółowych odpowiedzi.
Zespół naukowców z Uniwersytetu Auburn w USA opracował specjalną skalę DTVS, która pozwala ocenić, jak bardzo dany pies angażuje się w oglądanie. Z kolei badacze z Uniwersytetu Wisconsin–Madison przeanalizowali preferencje treści oraz zależność między osobowością psa a jego reakcjami. Ich wnioski nie tylko zmieniają nasze myślenie o psim zachowaniu, ale też otwierają nowe możliwości w poprawie dobrostanu zwierząt – zarówno w domach, jak i schroniskach.
Czego psy naprawdę szukają na ekranie? Jakie dźwięki je przyciągają, a jakie stresują? I czy telewizja może być dla psa czymś więcej niż tylko tłem? Sprawdzamy to w oparciu o najnowsze ustalenia naukowców i praktyczne obserwacje opiekunów.
Dog Television Viewing Scale – Jak badano reakcje psów na telewizję?
Zespół badaczy z Uniwersytetu Auburn w Alabamie postanowił znaleźć odpowiedź na pytanie, które od lat nurtuje opiekunów zwierząt: czy psy naprawdę oglądają telewizję? A jeśli tak, w jaki sposób reagują na obrazy i dźwięki płynące z ekranu?
W artykule opublikowanym w 2025 roku na łamach „Scientific Reports” naukowcy zaprezentowali nowatorskie narzędzie – Dog Television Viewing Scale (DTVS). Stworzyli tę skalę, aby systematycznie badać zaangażowanie psów w oglądanie telewizji oraz ich reakcje na bodźce audiowizualne.
DTVS pozwala analizować zarówno fizyczne reakcje psów, jak i zmiany w ich zachowaniu. Dzięki temu naukowcy mogą sprawdzać nie tylko, czy zwierzę zwraca uwagę na telewizję, lecz także jak odpowiada na to, co widzi i słyszy.
Jak badano reakcje psów na telewizję?
W badaniu uczestniczyło 453 opiekunów psów, którzy wcześniej zadeklarowali, że ich podopieczni reagują na telewizję. Dane zbierano za pomocą ustandaryzowanych kwestionariuszy oraz obserwacji zachowań rejestrowanych w warunkach domowych.
Badacze sprawdzali przede wszystkim, jak długo pies skupia uwagę na telewizji. Interesowało ich, co przyciąga wzrok zwierzęcia oraz przez jaki czas obrazy wyświetlane na ekranie potrafią utrzymać jego zainteresowanie.
Naukowcy analizowali także rodzaj reakcji psa na telewizję. Obserwowali między innymi szczekanie, poruszanie się w kierunku ekranu oraz nagłe zastyganie w bezruchu.
Kolejnym elementem badania był charakter bodźców. Naukowcy sprawdzali, czy pies reaguje na sam obraz, na dobiegający z telewizora dźwięk, czy dopiero na połączenie obu tych elementów.
Badacze uwzględnili również profil temperamentalny psa. Pozwalało to analizować sposób reagowania na telewizję w powiązaniu z indywidualnymi cechami każdego zwierzęcia.
Jak psy reagują na telewizję? Kluczowe wyniki badania
Wyniki badania potwierdziły, że telewizja potrafi mocno angażować psy. Aż 88,3 proc. zwierząt aktywnie interesowało się telewizorem. Psy nie ograniczały się do słuchania dźwięków. Reagowały zmianą mimiki, poruszały głową i uszami, zbliżały się do ekranu lub wokalizowały.
Niektóre zwierzęta próbowały wręcz wejść w interakcję z obrazem. Podskakiwały, szczekały albo usiłowały „złapać” poruszający się na ekranie obiekt. Zachowywały się więc tak, jakby obserwowane postacie lub przedmioty znajdowały się w zasięgu ich łap.
Szczególnie silne reakcje wywoływały odgłosy innych psów. Aż 45 proc. badanych zwierząt zawsze odpowiadało na szczekanie, wycie, warczenie oraz dźwięki towarzyszące zabawie. Psy potrafiły ignorować pozostałe odgłosy programu, by natychmiast ożywić się po usłyszeniu szczeknięcia dobiegającego z telewizora.
Duże znaczenie miał również temperament psa. Zwierzęta pobudliwe, impulsywne lub obdarzone silnym instynktem łowieckim śledziły ruch na ekranie w sposób przypominający obserwowanie rzeczywistych obiektów trójwymiarowych. Oznacza to, że psi mózg, choć odbiera świat inaczej niż ludzki, może interpretować ruch na płaskim ekranie jako coś potencjalnie rzeczywistego i ważnego.
Inaczej zachowywały się psy lękliwe, wycofane lub szczególnie wrażliwe. Częściej reagowały na dźwięki mechaniczne, takie jak dzwonek do drzwi, klakson samochodu czy odgłos kroków. Sam obraz nie interesował ich tak bardzo jak dźwięki, które wywoływały niepokój. W skrajnych przypadkach zwierzęta odpowiadały agresją lub chowały się, ponieważ odbierały bodziec jako zagrożenie.
Podczas jednej sesji średni czas koncentracji psa na ekranie wynosił dokładnie 14 minut i 8 sekund. Psy potrafiły więc skupiać uwagę na telewizji znacznie dłużej, niż się powszechnie uważa. Najdłużej interesowały je treści odpowiadające ich potrzebom oraz temperamentowi.
Psy ratują chorych na cukrzycę – wyczuwają hipoglikemię. W Szczecinie szkolą niezwykłe „DiabDogi”
Co naprawdę przyciąga uwagę psa? Wyniki badania z Uniwersytetu Wisconsin–Madison
Co psy lubią oglądać najbardziej?
Wyniki badania Uniwersytetu Wisconsin–Madison potwierdziły intuicje wielu właścicieli psów: czworonogi naprawdę reagują na telewizję. Ale zaskoczeniem okazała się precyzja ich preferencji. Psy nie patrzą na ekran przypadkowo – wybierają konkretne treści, które odpowiadają ich instynktom i potrzebom sensorycznym.
Inne psy – obraz i dźwięk
Najsilniejszy efekt wywołują sceny z udziałem innych psów. Szczekanie, bieganie, zabawa czy nawet samo merdanie ogonem – to bodźce, które pies natychmiast rozpoznaje i traktuje jako „komunikat społeczny”. Reagują zarówno na dźwięki (np. szczeknięcia), jak i na obraz – zwłaszcza, gdy pies na ekranie porusza się w sposób naturalny.
Co ciekawe, nawet statyczny obraz psa (np. zbliżenie pyska lub sylwetki) może wzbudzić zainteresowanie, ale najwięcej emocji wywołują sceny dynamiczne, np. biegnący pies z dźwiękiem kroków i szczekania.
Warszawscy policjanci chwalą się robopsem. Na pewno tropu nie zgubi!
Nie tylko psy na ekranie przyciągają uwagę
Psy interesują się nie tylko widokiem przedstawicieli własnego gatunku. Badanie wykazało, że równie żywo mogą reagować na inne zwierzęta pojawiające się w telewizji.
Zwierzęta domowe i dzikie
Uwagę psów przyciągały między innymi koty, szczególnie podczas scen zabawy lub pościgu. Zwierzęta wyraźnie reagowały także na ptaki, których szybki i trudny do przewidzenia ruch pobudzał instynkt łowiecki.
Konie, owce i kozy wzbudzały zainteresowanie przede wszystkim psów pasterskich. Obserwowane na ekranie zwierzęta stawały się dla nich wyraźnym bodźcem nawet wtedy, gdy psy nigdy wcześniej nie spotkały ich w rzeczywistości.
Psi mózg może rozpoznawać takie postacie jako naturalnie poruszające się obiekty. Sugeruje to, że psy mają wrodzoną skłonność do reagowania na widok zwierząt, która nie musi wynikać z wcześniejszych doświadczeń.
Ruch przyciąga uwagę psa
Najsilniejszym pojedynczym bodźcem okazał się ruch na ekranie. Psy śledziły wzrokiem lecącą piłkę, przechylały głowę zgodnie z kierunkiem poruszania się obiektu, a niekiedy podskakiwały lub próbowały „złapać” to, co widziały w telewizji.
Takie reakcje przypominają zachowania łowieckie. Pies nie rozumie, że ekran jest płaski, dlatego jego wzrok i mózg mogą odbierać obserwowany ruch jak rzeczywiste zdarzenie rozgrywające się w najbliższym otoczeniu.
Czego psy nie lubią oglądać i czego nie rozumieją?
Nie każdy program zainteresuje psa. Niektóre obrazy i dźwięki są mu zupełnie obojętne, inne mogą wzbudzić niepokój albo sprawić, że zwierzę odejdzie od telewizora.
Dźwięki mechaniczne
Psy wrażliwe i lękliwe szczególnie źle znoszą głośne, nieprzyjemne dźwięki. Mogą nerwowo reagować na klaksony, dzwonki do drzwi, alarmy oraz syreny dobiegające z telewizora.
Niepokoją je także odgłosy domowych urządzeń, takich jak mikser, odkurzacz czy czajnik. Chociaż dźwięk dobiega tylko z głośników, pies może odebrać go tak samo jak hałas rozlegający się w mieszkaniu.
W takich sytuacjach zwierzęta odwracały się od ekranu lub wychodziły z pokoju. Niektóre zdradzały wyraźne objawy stresu: oblizywały wargi, ziewały, dyszały albo próbowały się schować.
Postacie ludzkie i dialogi
Psy nie rozumieją fabuły ani kontekstu sceny tak jak ludzie. Nie śledzą losów bohaterów i nie łączą ich rozmów w opowieść.
Ludzki głos, szczególnie podczas dłuższej rozmowy, zwykle nie przyciąga ich uwagi. Dla psa znacznie ważniejsze są znajome dźwięki społeczne, takie jak szczekanie, wycie czy warczenie.
Dlatego zwierzęta najczęściej nie reagowały na wiadomości, seriale dramatyczne i talk-show, w których dominują rozmowy. Nie zwracały uwagi na ekran, szybko traciły zainteresowanie albo zasypiały.
Boom na podróże ze zwierzętami. Pies na wakacjach to już standard
Efekty wizualne i abstrakcyjne obrazy
Psy widzą świat inaczej niż ludzie. Rozróżniają mniej kolorów, a ich uwagę przyciągają przede wszystkim kontrasty, wyraźne kształty i ruch.
Jaskrawe barwy, efekty specjalne, szybki montaż oraz grafiki komputerowe, często pojawiające się w reklamach i teledyskach, mogą być dla nich męczące. Nadmiar takich obrazów może dezorientować psa, wywoływać stres lub go drażnić.
W wielu przypadkach zwierzęta po prostu przestawały patrzeć na ekran. Odwracały się od telewizora lub wychodziły z pokoju.
Rasa, wiek i styl życia psa wpływają na jego reakcję na telewizję
Badacze z UW–Madison sprawdzili również, co zwiększa lub zmniejsza prawdopodobieństwo, że pies zainteresuje się telewizją. Pod uwagę wzięli rasę, wiek oraz codzienny styl życia zwierzęcia.
Rasy pasterskie i sportowe
Border collie, labradory i owczarki niemieckie są z natury czujne i łatwo się pobudzają. Szybko zauważają ruch oraz wychwytują dźwięki dochodzące z otoczenia.
Psy tych ras sprawnie dostrzegają zachodzące wokół nich zmiany. Dlatego zwykle szybciej i intensywniej reagowały również na obrazy oraz odgłosy płynące z telewizora.
Rasy tropiące i psy domowe
Beagle i jamniki poznają otoczenie przede wszystkim za pomocą węchu, dlatego obraz nie przyciąga ich uwagi tak mocno. Ich reakcje na telewizję były zazwyczaj słabsze i trwały krócej.
Psy ras do towarzystwa, między innymi pekińczyki, jeszcze rzadziej interesowały się tym, co działo się na ekranie. Mogło to wynikać z ich spokojniejszego usposobienia, mniejszej pobudliwości oraz innego stylu życia.
Piesek znaleziony na szlaku na Ornak. TPN prosi o pomoc
Starsze psy i zwierzęta z pogorszonym wzrokiem
Psy po 8.–10. roku życia szybciej traciły zainteresowanie telewizją. Reagowały na obrazy słabiej, a część z nich w ogóle nie zwracała uwagi na ekran.
Przyczyną mogło być pogorszenie ostrości wzroku, mniejsza ciekawość otoczenia oraz niższy poziom aktywności. Niektóre starsze psy pozostawały zupełnie obojętne na obraz, ale nadal reagowały na pojedyncze dźwięki dobiegające z telewizora.
Dlaczego jedno badanie mówi o rasie, a drugie o temperamencie?
Badacze z Uniwersytetu Wisconsin–Madison spojrzeli na zachowanie psów szeroko. Sprawdzali, przedstawiciele których ras statystycznie częściej reagują na telewizję.
Okazało się, że psy ras pasterskich i sportowych, takie jak border collie, owczarki czy labradory, częściej zwracały uwagę na ekran niż psy ras tropiących oraz do towarzystwa. Na podstawie tych wyników naukowcy uznali, że rasa psa może wpływać na jego zainteresowanie telewizją, jeśli porównuje się całe grupy zwierząt.
Zespół z Uniwersytetu Auburn skoncentrował się natomiast na zachowaniu poszczególnych psów. Naukowcy wykorzystali skalę Dog Television Viewing Scale (DTVS) i przyjrzeli się charakterowi zwierząt, ich poziomowi energii, lękliwości oraz pobudliwości.
Badanie ujawniło duże różnice nawet między psami tej samej rasy. Sama rasa nie wystarczała więc, aby przewidzieć zachowanie konkretnego zwierzęcia. Znacznie większe znaczenie miał jego temperament.
Oba wnioski nie muszą się jednak wykluczać. Rasa może wpływać na ogólne skłonności psa, natomiast temperament decyduje o tym, jak dane zwierzę zachowa się w konkretnej sytuacji.
Można to porównać do ludzi pochodzących z jednego kraju. Mogą ich łączyć pewne cechy kulturowe, lecz każdy człowiek ma własną osobowość. Podobnie jest z psami: rasa stanowi punkt wyjścia, ale nie przesądza o zachowaniu zwierzęcia.
Dlatego warto patrzeć na własnego psa indywidualnie. Najwięcej można dowiedzieć się, obserwując, na co reaguje, co lubi, czego się boi oraz w jakim otoczeniu przebywa każdego dnia.
Behawiorystka: żyć jak kot z kotem – czyli źle. Dlaczego koty nie lubią swojego towarzystwa?
Ile czasu psy naprawdę oglądają telewizję?
Wbrew obiegowej opinii psy nie spędzają przed ekranem wielu godzin. Najczęściej interesują się telewizją tylko przez krótką chwilę, po czym wracają do innych zajęć.
W przypadku większości zwierząt czas oglądania telewizji wynosił od jednej do pięciu minut. Psy skupiały uwagę na wybranym obrazie lub dźwięku, ale zwykle nie śledziły całego programu.
Po bloku reklamowym ich zainteresowanie gwałtownie spadało. Zwierzęta przestawały obserwować ekran albo całkowicie odchodziły od telewizora.
Tylko nieliczne psy pozostawały zainteresowane programem dłużej niż 20 minut. Najczęściej były to zwierzęta młode, żywiołowe lub wyjątkowo przywiązane do opiekuna, które pozostawały blisko niego przez cały czas oglądania telewizji.
Psy oglądają telewizję, ale nie tak jak ludzie
Najważniejszy wniosek płynący z badań jest prosty: psy oglądają telewizję, lecz odbierają ją zupełnie inaczej niż człowiek. Nie śledzą fabuły, nie rozumieją narracji i nie zastanawiają się nad znaczeniem kolejnych scen.
Ich uwagę przyciągają pojedyncze obrazy oraz dźwięki. Pies zauważa przede wszystkim ruch, słyszy znajomy odgłos i ocenia, czy to, co pojawiło się na ekranie, może mieć dla niego znaczenie.
Zwierzę reaguje instynktownie. Interesuje je, czy widziany obiekt się porusza, czy wydaje znajomy dźwięk, czy może oznaczać zagrożenie, zdobycz albo obecność innego zwierzęcia. Właśnie dlatego szczekanie lub szybko poruszająca się postać przyciągają jego uwagę znacznie mocniej niż rozmowa ludzi.
Sposób odbierania telewizji zależy przede wszystkim od temperamentu konkretnego psa. Rasa i wiek mogą wpływać na ogólne skłonności zwierzęcia, ale nie pozwalają dokładnie przewidzieć jego zachowania. Dwa psy tej samej rasy mogą zupełnie inaczej reagować na ten sam program.
Świadome dobieranie treści do osobowości, wieku i temperamentu psa może przynieść zwierzęciu korzyści. Odpowiedni program może je pobudzić, poprawić jego nastrój, a w niektórych przypadkach także pomóc w obniżeniu poziomu stresu.
Jakie kanały i programy mogą zainteresować psa?
Wśród treści przygotowywanych specjalnie dla zwierząt wyróżnia się DogTV. Kanał emituje programy stworzone z myślą o sposobie, w jaki psy odbierają obraz i dźwięk.
Część materiałów ma pobudzać zwierzęta za pomocą szybkiego ruchu oraz odgłosów innych psów. Inne programy wykorzystują spokojną muzykę i powolne ujęcia, aby pomóc psu się wyciszyć. DogTV oferuje również wizualne ćwiczenia, które mają poprawiać skupienie.
Uwagę psa mogą przyciągnąć także programy emitowane przez Animal Planet i National Geographic Wild. Pojawia się w nich wiele zwierząt, naturalnych odgłosów oraz ruchu obserwowanego w ich środowisku.
Na YouTube można znaleźć kanały Relax My Dog i TV for Dogs. Oferują one filmy przygotowane do odpoczynku i zasypiania, kompilacje nagrań z psami oraz materiały naśladujące naturalne otoczenie zwierząt.
Psy mogą zainteresować się również dokumentami przyrodniczymi pokazywanymi przez Discovery Channel i BBC Earth. Chociaż nie powstały specjalnie dla nich, obrazy natury oraz odgłosy zwierząt mogą przyciągać uwagę, a spokojniejsze ujęcia również pomagać w wyciszeniu.
Jak bezpiecznie włączać telewizję psu?
Najważniejsza jest uważna obserwacja zwierzęcia. Każdy pies reaguje inaczej, dlatego program należy dobierać do jego zainteresowań, temperamentu i wrażliwości. Jeśli zwierzę odwraca się od ekranu, wychodzi z pokoju albo zdradza objawy stresu, treść wyraźnie mu nie odpowiada.
Pierwsze sesje powinny być krótkie i trwać najwyżej 10–15 minut. Warto zmieniać programy i sprawdzać, jakie obrazy oraz dźwięki przyciągają uwagę psa. Zwierzęta pobudliwe mogą żywiej reagować na ruch, natomiast lękliwe zwykle lepiej znoszą spokojne dźwięki.
Telewizja może być jednym ze sposobów wzbogacania otoczenia psa, szczególnie podczas nieobecności opiekuna. Nie powinna jednak zastępować spacerów, zabawy ani kontaktu z człowiekiem.
Należy unikać głośnych i stresujących odgłosów, takich jak alarmy, syreny czy krzyki. Niepokój mogą wzbudzać również programy zawierające przemoc albo gwałtowne, dramatyczne sceny.
Nie wolno zmuszać psa do siedzenia przed ekranem. Jeżeli zwierzę nie reaguje na program, oznacza to po prostu, że treść go nie interesuje. Dobrze dobrany program, krótka sesja i unikanie nieprzyjemnych bodźców mogą wspierać samopoczucie psa zarówno w domu, jak i w placówkach opiekuńczych.
Źródła:
- Scientific Reports (Nature) – Characterizing TV viewing habits in companion dogs
- VetMed, University of Wisconsin–Madison – Knowing what dogs like to watch could help veterinarians assess their vision
- WPR – Wisconsin Public Radio – Dogs like to watch dogs on TV, new study by UW researcher finds
- EurekAlert! – Dog TV habits reveal personality traits, new study shows
- ScienceBlog – Dogs’ reactions to TV can reveal how they see the world – literally
- KFI AM 640 (iHeart) – Dogs Show TV Preferences Based On Personality, Study Finds
Boom na podróże ze zwierzętami. Pies na wakacjach to już standard
Czytaj więcej
